داود جان داریم پیرمیشویم، البته من بیشتر!یادتان هست که یک پیکان اسیشن داشتید و بارها با معیت شما، من و خانم یمینی(همسرم) با شما از تهران به قزوین میآمدیم. و گاه گاهی هم، همچنان با شما برمیگشتیم. جوانی بودید جدّی و کم خنده،جدّی و کم خنده که میگویم بیشتر سخن دیگران بود که من از دانشجویان میشنیدم، البته اینگونه بامن نبودید. باز یادم هست برادری از خود کوچکتر داشتید، حالش چطور است چه میکند؟ منزل شما اگر اشتباه نکنم بعد از میدان امام حسین الان، نرسیده به تهران نو بود.دانشکده ما دانشگاه خوبی بود با استادان بسیار فرهیخته. جوان بودیم، چون روزگارمان با دکتر شریعتی، مطهری، مهدی بازرگان، فخرالدین حجازی، که معلم دبیرستان من هم بود و نویسندگان اسلامی دیگر که فراوان بودند، ناشرینی مثل انتشارات بعثت وآقای مجمع از فعالان آنجا، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، شرکت سهامی انتشار، انتشارات حکمت، خلاصه باخیلی ها هم آشنا شده بودیم گذشت. وقتی آمدیم به دانشگاه با دکتر احمد مدنی، دکتر غلامرضا توسلی،استاد جامعه شناسی، دکتر اسدالله مبشری، استاد حقوق، دکتر حسن احمدی گیوی، استاد ادبیات، دکتر سلیم نیساری که رییس دانشکده بود، دکتر علی اصغر خبرهزاده،مترجم کتاب های داستایوسکی و کتب ادبیات، دکتر سید محمد هاشمی، دکتر یحیی نظیری، دکتر محمد زندی حقیقی استاد علم اقتصاد ودکتر سیروس ابراهیم زاده اقتصاددان و استاد دروس درس های اقتصاد خرد و کلان و چند استاد بزرگ دیگر که نامشان یادم نمیآید.همه استادان فهیم و مجرب و درتدریسشان مسلط بودند. دکتر توسلی را اول بار در حسینیه ارشاد که سخنرانی داشت شناختم،گویا در فرانسه هم با شریعتی در یک دانشگاه تحصیل کردند. او در دانشکده استادم بود، سه درس را با او گذراندم، جامعه شناسی روستاادامه مطلب

دکتر حداد عادل را شاید از سال 52 13میشناسم، با کارها و نوشته هایش آشنا بودم، اوایل انقلاب، دکتر حداد زمانی که معاون سازمان پژوهشِ آموزش و پرورش بود، یادم نیست چه سالی، یک بار بر حسب اتفاق او را در کتابخانه سازمان دیدم ، سلامی گفتم و خاطره ای از قبل از انقلاب را برایش یاد آورشدم. آن خاطره باعث گردید بیشتر باهم گفتگو کنیم، در آخر از من خواست که بیایم سازمان و مجله رشد معارف را اداره نمایم. به علت مشغله دیگری که داشتم نتوانستم. من بهترین خاطراتم از نوجوانی و جوانی همان زمانی است که سیکل دوم را در دبیرستان دارالفنون می گذراندم، و در سال 52 فارغ التحصیل شدم، با هزاران خاطره خوب از دارالفنون. شرح این هجران این خون جگراین زمان بگذار تا وقت دگر اما خاطره من: شاید از سال 82 بود که من در دارالفنون خدمت می کردم، مثلا هشت سال مسئول آنجا بودم، دارالفنون زیر مجموعه پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش بود. رییس تازه ای برای پژوهشگاه آمده بود، چه رییسی!!! سرآمد بود!!! یعنی بسیار مبتدی و نابلد در کارها بود! روزی صبح زود بجای دارالفنون، محل خدمتم، رفتم پژوهشگاه، تا وارد شدم رییس را دیدم، سلام و علیکی کردیم، گفت توحیدلو جایی بفرستم امروز همین الان میروی؟ رییس بود چه می توانستم کرد؟ گفتم میروم، کارت دعوت را داد، گفت: بدو دیر میشود! محل سیمنار سالن فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود، جلسه هم مربوط به بزرگداشت خیرین مدرسه ساز بود، در سردر دانشکده ادبیات بنر بزرگ و چشم نوازی چشم ها را خیره میکرد، آن را خواندم، حضور ریاست مجلس شورای اسلامی جناب آقای حدادعادل را در جلسه خیرین را گرامی داشته اند. با خوشحالی وارد سالن شدم، میدانستم ریاست مجلس شورا در ردیف اول سالن مینشیند، خواستم در ردیفادامه مطلب

سال 1356 قبل از انقلاب بود،دکتر اسدالهی استاد ما بود، اما نمیدانم استاد چه درسی بود، شاید درس مدیریت یا سمینار را میگفت، مدرسه عالی غزالی که نزدیک به دانشکده ما بود دکترمهروژان استاد مدیریت و زبان بود، فکر میکنم استاد اسدالهی دکترایش را از هند گرفته بود. من پایان نامه خود را با راهنمایی ایشان گذراندم، ابتدا به ایشان گفتم: استاد قبول میکنید راهنمای من باشید؟ گفتند: موضوع پایان نامهات چیست؟ گفتم اقتصاد اسلامی، خندید گفت من اطلاع چندانی از اقتصاد اسلامی ندارم، گفتند سعی کنید این موضوع را با دکتر سیروس ابراهیم زاده بگیرید، که او استاد مسلم اقتصاد است، او کتاب ثروت ملل آدام اسمیت را ترجمه کرده و همچنین اقتصاد خرد نوشته جان مینارد کینز را هم ترجمه کرده و خوب هم از عهده ترجمه هر دوبرآمده است، اتفاقاً دو ترم پیش کتاب دوم را در درس اقتصاد خرد با دکتر ابراهیم زاده گذرانده بودم. گفتم سواد او در حد اقتصاد سرمایه داری است و از اسلام سر در نمی آورد، البته اقتصاد مارکسیزم را هم بسیار اندک می فهمد!! و چنانجه با او این موضوع را مطرح کنم، های های به من و تفکر من خواهد خندید!(تصور کنید قبل از انقلاب است)استاد اسدالهی گفت من قبول میکنم، اما باید خودت زحمت بکشی، بدان که من در این خصوص مطالعه گسترده ای ندارم. هر دو یاعلی گفتیم و کار من شروع شد. منابع من کتاب (اقتصادِ ما)ی دو جلدی آیت الله محمد باقر صدر بود که تازه به فارسی ترجمه شده بود، کتاب اسلام و مالکیت آیت الله محمود طالقانی بود و کتاب کوچک دیگری بود که در قم چاپ شده بود با عنوان(اقتصاد در مکتب اسلام) و مولف آن آقای علی حجتی کرمانی بود( برادر محمد جواد). از تفاسیر قران موجود هم بهره می بردم.نوار هایی هم از سخنرانی های شهید مرتضی مطهری دادامه مطلب

مهدی را از قبل از انقلاب میشناختم، او فرزند پسر خاله ام جناب حاج عباس پناهی بود، آقای عباس پناهی، هم فامیل بود وهم یکی از دوستان نزدیک مرحوم پدرم. من هم در زمان دانشجویی، قبل از انقلاب، دو روزام را در هفته در دانشگاه ملی آن زمان(دانشگاه شهید بهشتی این زمان) کارآموزی می کردم، پسر خاله، مدیر کل اداره خدمات دانشگاه بود. من سرِ پورشوری داشتم، مثلاً سیاسی بودم، البته خاصیت دانشجویی بود. هم پسرخاله پناهی وهم جناب آقای نظامی زاده از دوستان ایشان و پدرم که در دانشگاه سمتی داشتند، مرا مورد لطف و نصیحت قرارمیدادند، که بیشتر دقت کنم وهر حرفی را در هرمحیطی گستاخانه برزبان نیاورم! جناب نظامی زاده تجربه سیاستی خوبی داشت، چرا که بعد از کودتای 28 مرداد چند سالی را در زندان مراغه محبوس بوده.هر دو بزرگوار مرا بسیار دوست داشتند.انقلاب پیروز شد! پس از مدتی از طرف وزارت آموزش و پرورش جهت خدمت راهی ترکیه شدم، برای اداره مدرسه ایرانیان در شهر استانبول. سال دوم خدمتم بود، مهدی به ترکیه آمد، اول به آنکارا و سپس به استانبول، مرحله مقدماتی تحصیل را سپری میکرد، زبان آموزی را شروع کرده بود. وقتی نزدم آمد بسیار خوشحالم کرد. در هفته چندین نوبت همدگر را ملاقات میکردیم، جویای حال و کاروبارش بودم، پس از مدتی وارد دانشگاه شده، رشته مهندسی کشاورزی را انتخاب کرده بود. در مدت زمان کوتاهی که با هم بودیم بیشتر به ادب و مهربانی او واقف شدم، درون گرا و کم حرف بود، در زمان سخن گفتن آرامش خاصی داشت، گاه در کارها با من مشورت میکرد. بالاخره ماموریتم تمام شد. زمان بازگشت من به تهران چند روز با هم بودیم، کمکم میکرد. اوایل دهه هفتاد مدرک دکترایش را اخذ نمود و فازغ التحصیل گردید. از اینکه با افتخار برای خدمت به کشادامه مطلب

با سلام و ارادت قلبیما خاندان توحیدلو از این که می بینیم این همه فامیل، دوست و هم روستایی خوب و مهربانی داریم، حقیقتا بر خود می بالیم. قلعتین همیشه این گونه بوده است.از کجایش می توانیم بگوییم، نمی دانیم، از مِهتر ها بگوییم(بزرگتر ها و ریش سفید ها)، چه بگوییم؟ از جوان ها بگوییم(جوانان عزیزی که دغدغه روستایشان را دارند) چه بگوییم؟ از محبت هاشان بگوییم، چه بگوییم؟ مگر می شود بحر را در کوزه ریخت. اگر بگوییم صد من کاغذ می شود.بگذارید یکی اش را بگوییم:خواهرم مُرد فوزیه خانم، خواهر عزیزم را می گویم سال 1320 در قلعتین متولد شد ، در همان جا به مکتب رفت، سواد قرانی را آموخت، همراه مادرم مرحوم فاطمه خانم، درس انسانیت را فرا گرفت، از پدرم مرحوم محمد خان توحید لو خوب بودن را درس گرفت، در تهران ازدواج کرد، حاصل ازدواج او پنج فرزند بود، علاقه خاصی به روستایش داشت، همه هم روستاییانش را دوست داشت، اگر تلفن های کسانی را که می شناخت و در روزگار جوانیش در دِه با آن ها آشنا بود تماس می گرفت و حال می پرسید خاطرات خوبی از دوستان و فامیل ها داشت و گاهی که پیش می آمد بما تعریف می کرد، یادش بخیر تقدیر این گونه رقم خورد که با سکته به کما رود و پس از 18 روز رهسپار دیار باقی گردد و فصل دوم زندگی خود را آغاز نماید. روحش شادباد. پس از خبر دارشدن شما، از مصیبت ما، شما عزیزان ما را تنها نگذاردید، با این شرایط سخت روزگار، همچون گذشته باز محبت های شما بسوی ما همچون جاری شد، هر طریقی که در توانتان بود، حضوری در خانه، تلفنی، در تشییع و تدفین، در مراسم ختم در تهران شرکت کردید. انصافا کاری بود کارستان، با اتن ترافیک بد تهران، هوای بارانی و سرد، شما خود را رساندید، گاه می دیدم عزیزی شدیداَ پایش درد می کرادامه مطلب

با سلام بر جناب farbod یا A fنوشته تان را خواندم سهل و ممتنع نوشته ای، سهل هاشان را فهمیدم، اماممتنع هاشان را نفهمیدم، پتانسیل خود را ارزیابی کردن و بعد وارد عرصه شدن، قشنگ بود، جمله بعدی بو دار بود، یعنی هر کس نامزد نمایندگی بخواهد بشود اول باید عضو شورای شهر بشود، مثلا همین من، نه من نوعی، روزی روزگاری هوس عضو شورا شدن بسرم زد، عضو شورای دهات خودم شدم، عضو شورای هر دهاتی یکی را می فرستاد نوبران تا در شورای بخشداری هم بلکه انتخاب شود، چشمت روز بد نبیند من آن جا هم رای آوردم، شدم عضو شورای بخش نوبران، همکار شدم با جناب هوشنگی در آن شورا، پس ما در قامت شورای شهر بودیم،حالا چرا ما را هوایی می کنی که بهتر است ما ثبت نام می کردیم برای مجلس!!! حالا بعد می گویید حالا که آمده اید بدانید که وجود شما برای خورد کردن رای هاست!! و مهندسی سیاسی انتخابات است، این هم از اون حرف ها بود، از اون حرف های علمی و جامعه شناسی سیاسی که در دانشکده علوم اجتماعی و گاهی هم در دانشکده حقوق آز آن بحث می شود. بعد در نوشته خود می فرمایید: پس اولین لازمه نماینده داشتن هوش است در زمان مناسب بیدار شوید و کسی را ( را از خودم است) یاری کنید که شهرستانهای ساوه و زرندیه را به جایگاه اصلی خود برساند. منظورتان چه کسانی است که خوابند وحال باید بیدار شوند، و پس از بیدار شدن دست به کاری سترک بزنند که آن هم رساندن ساوه و زرند به جایگاه اصلی خودش است. + نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم بهمن ۱۴۰۲ساعت 0:0&nbsp توسط فتح اله توحیدلو  |  ادامه مطلب

یادم میاد وقتی آن وزنه بردار ترک زبانمان وزنه دویست کیلویی را بر می داشت، یه یا ابوالفضل می گفت و تمام، در یک ضرب طلا را درو می کرد.این آقای علی اکبرعربلو- یا رازق الطفل الصغیر- کار جالبی کرده، یک تحقیق مفصل و عمیق، از روزگار کاری دکتر حقیقی، با عنوان اجرایی و آموزشی که آن را هم دو بخش کرده، در این گروه برای اطلاع رسانی بما آورده است. آقای هوشنگی که معرف حضور دکتر حقیقی به اینجانب بود باید در حضور یا رازق الطفل الصغیر لُنگ بی اندازد، جناب عربلو همه حرف ها را زده است بی کم و کاست، نه چیزی اضافه گذاشته نه چیزی کم کرده، خدا خیرش بدهد. مجموعه تلاش های بی وقفه دکتر حقیقی را دو دسته کرده، دسته اول سیاسی و امنیتی، که موارد مختلف است و ما اجازه ورود به آن را نمی کنیم.چرا؟ خوب معلوم است سیاسی و امنیتی است و از فهم ما خارج است. بیاییم به قسمت دوم شاید بیش از پنجاه مسولیت است، خدا بده برکت، ماشاءالله به دکتر حقیقی، خدا خیرت بده پهلون، خدا امواتت را بیامرزد.تا کنون 1596 عضو دارد این گروه تا اکنون که می نویسم. بیاییم از همین پست هایی که داشته از ایشان بپرسم- البته از قسمت دوم که ساده تر هم هست- تصمیم های خوبی که گرفته شده چه بوده معضلاتی که مشکل زرندیه و ساوه بوده یا هرکجایی که این بزرگوار بوده و مرتفع شده چه بوده. مشکلات را همه می دانیم با تلاشهاشان بسنجید و وقتی جواب مثبتی که گرفتید که حتما خواهید گرفت مثل من چون شیر به ایشان رای دهید و انتظار هم نداشته باشید که این بزرگوار سعی کند در ختم ها و شادی های ما هم حتما شرکت کند و یا وقتشان در در سخنرانی ها بیشتر بگذراند. روده درازی نکنم. خداوندا زندگی ما را در طاعت خودت سپری فرما. + نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم بهمن ۱۴۰۲ساعت&nbsادامه مطلب

با سلام و عرض ادباینجانب همه کتاب های شما را تهیه کرده ام و می خوانم، گاه مطالبی را در کتاب هاتان دیده ام- استفاده از احادیث- که قبول نمودن آن ها برایم دشوار است. یکی از مطلوبیت های سخنان شما استفاده از اشعار مولوی و دیگر شاعران بزرگ روزگار ماست. اما گاه برای تبین موضوعی جهت درک خواننده آنقدر توضیح واضحات می دهید که خسته کننده می شود. هر آیه ای که تفسیر می شود و خواننده هم می فهمد، دوباره در آیه بعدی( که در صفحه بعدی همان کتاب مشکاة می آید) باید، یک بار دیگر خلاصه آن تکرار می شود. البته کسی که یک آیه را امروز می خواند و می فهمد و می خواهد هفته دیگر آیه بعدی را بخواند، برای این که شرح آیه گذشته یادآوری شود شرح خلاصه خوب است، آن هم در حضور استاد در سخنرانی، نه در کتاب، اگر خواننده موضوعی را در کتاب یاد نگرفت بک بار دیگر به چند صفحه قبل مراجعه می کند. در این روزگار و با شرایط گرانی کاغذ و بالا بودن قیمت کتاب و بی پولی خریدار کتاب، توضیح واضحات در عین این که خوب و مطلوب است، اما اسراف است.با عرض معذرت تحلیل های اجتماعی کتاب ضعیف است-البته به فهم ناقص خودم- شاید می گویید کتاب دینی است، باشد قبول می کنم. اما استفاده از بعضی احادیث هم مثلا در مورد کفار و اهل کتاب برای این روزگار قابل فهم نیست، شاید ذهن و دانسته های انسان های صد سال پیش یا دویست سال پیش می توانست آنان را قبول می کرد، اما اکنون آوردن این گونه احادیث برای پاسخ به سوالات اکنون پاسخگو نیست. وقتی هم از شما می پرسیم این روایت اکنون جوابگوی این نسل نیست، می فرمایید: سندش صد در صد معتبر است، باشد معتبر باشد راوی آدم خوبی بوده درست است، معصوم که نبوده است.می فرمایید ادیان الهی دو بخش دارند، ثابت و متغیر قسمت ثابت را ملت می ناادامه مطلب

مطالب ذیل از جلد اول کتاب دو جلدی مولوی نامه نوشته استاد جلال الدین همایی انتخاب شده است.ای دهنده عقل ها فریاد رستا نخواهی تو نخواهد هیچ کسهم طلب از توست و هم آن نیکوییما که ایم؛ اول تویی؛ آخر توییدر باره مذهب و عقیده مولوی گفته اند که: سنیِ حنفی مذهب؛ اشعری مسلک بود؛ اما انچه از تتبع احوال و آثار مولانا مخصوصاً در نتیجه غور و برسی و تامل و تعمق و ممارست متمادی در مثنوی بر این حقیر مسلم و معلوم شده این است که هر چند خانواده و پدرانِ مولوی ظاهراً سنیِ حنفی بوده اند و خود او نیز در دامن این مذهب موروثی پرورش یافته و در روزگار جوانی و ایام طالب علمی؛ فقه حنفی را مخصوصاً خوب خوانده و خوب فرا گرفته بود ولیکن بعد از آنکه در تحصیل فنون فقه و اصول و حدیث و تفسیر قرآن و دیگر دانشها که برای رسیدن بدرجه اجتهاد و اهلیت فتوی بایسته است بحد کافی رسید و بمقام اجتهاد و رد فروع بر اصول نائل آمد؛ مقصودم اجتهاد مطلق در ردیف ابوحنیفه و امام شافعی نیست؛ بل که منظور فقظ وصول بدرجه اجتهاد است هر چند مجتهدی متجزی باشد؛ دیگر بر فقه حنفی جمود نداشت، بل که در هر مساله یی آنچه را که مطابق اجتهاد خود او بود و بر حسب استنباط و نظر خود او با موازین شرعی موافق تر میxad آمد همان را بر میگزید، خواه مطابق فقه حنفی باشد یا شیعه امامی.و بدین ترتیب در مسائل فقهی که در مثنوی آمده این نکته مشاهده می شود که مسائل شرعی و فرعی را گاهی کاملا و در بست مطابق فقه حنفی و گاهی موافق با مذهب شافعی و شیعه امامی گفته است؛ چنانکه از شواهد و امثله آن معلوم می شود.وانگهی بعد از آنکه مولوی به شمس الدین تبریزی پیوست و انقلاب احوال بر وی دست داد و شخصیت دیگری در او به منصه ظهور رسید؛ تمام احوال و اطوار قبل از آن را بدرود گفت و عارادامه مطلب

سلامبر حمیدزاده و روح استاد حسن گیوی شادمن در سال ۵۴ و ۵۵ که در دانشگاه درس فارسی داشتم، دو معلم ادبیات داشتیم یکی دکتر علی اصغر خبره زاده که استاد ادبیات ما بود، دیگری حسن گیوی که استاد ادبیات کلاس های دیگر بود،گاه بین کلاس هامان بحث می شد که کدام استاد بهتر است، من که میزان الحراره ام همیشه سمت سیاست چپه می شد،خبرزاده را می پسندیدم،زیرا دوران جوانی را در سیاست غرق بوده،دوست و همفکر جلال آل احمد بوده،با هم کتاب عبور از خطِ ارنست یونگر را ترجمه کرده بودند، هم زمانی از اعضای حزب توده بود،و هم کتاب دکتر ژیواگو از پوسترناک و هم کتاب ابله داستایوسکی را ترجمه کرده بود و کتاب ادب فارسی که تدریس می کرد کتاب خوبی بود دانشجویان استاد گیوی هم نظرشان این بود که گیوی هم سیاسی است ،و اشعار خوب سیاسی اش را پلی کپی می کرد و در کلاس به شاگردانش می داد،از خوانندگان شعر هایش بودم.نمی دانم آن اشعار را در مجموعه ای چاپ کرد یا نه. خلاصه کنم در کلاس های او هم گاه کاه بطور آزاد شرکت می کردم،کتاب درسی هردو استاد را آن هنوز هم دارم،روح هر دوشان شاد. + نوشته شده در  سه شنبه سوم بهمن ۱۴۰۲ساعت 23:18&nbsp توسط فتح اله توحیدلو  |  ادامه مطلب

باسلام با مطالعه سالگرد استاد احمد منزوی در گروه تلگرامی فصلنامهِ تعلیم و تربیت، یاد خاطراتی با او افتادم. آن را نوشتم و برای همانجا ارسال کردم. یادش بخیرمن در زمان رژیم گذشته تنها فکری که به ذهنم نمی رسید، رفتن به خارج از کشور بود. چه می گویم؟ حتی فکر نمی کردم که می توانم کار دولتی داشته باشم، سال ۱۳۵۶ لیسانسم را گرفتم، حال و هوایم مبارزه با رژیم گذشته بود، شاگرد شریعتی در حسینیه ارشاد بودم و در سخنرانی های شهید مطهری هم شرکت می کردم. آن زمان مثل الان نبود که هر کس مبایلی دستش باشد، عکس بگیرد، سحنان را ضبط کند. پول نداشیم ضبط صوت بخریم، من سخنان مطهری را با خط بَدم تند نویسی می کردم. یادم می آید همه جلسات سخنرانی های انسان کامل مطهری را در کانون توحید تهران تند و تند می نوشتم، بگذریم از اینکه این کتاب بعد از انقلاب چاپ شد و در مقدمه کتاب نوشته اند که این سخنرانی در مسجد جاوید ایراد شده است.به اصل مطلب بپردازم، یک دفعه انقلاب پیروز شد، وقتی اولین بار صدای جمهوری اسلامی را که از رادیو پخش شد شنیدم، نماز شکر خواندم.حال، فیل ام یاد هندوستان کرده بود، باید کارمند دولت شوم. طبق بخشنامه دولت موقت مرحوم بازرگان که روحش شاد باد، هرکس که پانزده سال خدمت داشت اجازه می داد با سی رور حقوق بازنشسته گردند.البته به قول خودشان طاغوتی ها را اخراج می کردند، کارمندان بی خطر بودند که مشمول این بخشنامه می شدند. من که عاشق معلمی بودم و ازشریعتی آموخته بودم که هر کس بتواند معلم خوبی باشد خیانت کرده است به هر کارخوب دیگری مشغول شود. معلمی را دوست داشتم. دولت جمهوری اسلامی اولین استخدام خود را در آموزش پرورش آغاز کرد، ۳۰۰ معلم دینی در سراسر کشور لازم داشت، درست یادم نیست شاید در تهران لازم داشت. کنکوادامه مطلب

مطلب ذیل را برای همراهان خوب تلگرامی فصل نامه گنجینه دارالفنون مجله تخصصی تاریخ تعلیم و تربیت ایران نگاشتم.باسلامگروه فرهیخته ای در این کانال جمعند و هم موضوعات خوب و متنوعی در خصوص تعلیم و تربیت و پیشکسوتان آن در این گروه مطرح می شود. پیشکسوتانی از این دنیا رفته اند و هم فرهیختگانی که در قید حیاتند، عمرشان مستدام باد.هفته گذشته در خدمت استادی بودم که در شهر ری آموختن را آغاز نمود و با انتخاب شغل معلمی حدود بیش از شصت سال پیش تدریس را در روستا های رودهن و بومهن و شهر ری شروع نمود. در عنفوان جوانی علاقه شدیدی به ادبیات داشت، با آن که در محرومیت می زیست و همراهان زندگیش خواندن و نوشتن را کم می دانستند، رشد کرد، در شهر ری در دبیرستانی درس می خواند، با استادان خوبی که داشت، تربیت خوبی دید. خود در کتاب خرمن معرفت که آخرین کتاب استاد است و به تازگی چاپ شده است می نویسد: در کلاس چهارم ادبی به دستور معلم ادبیاتم یک جلد کتاب گلستان در قطع جیبی از کتاب فروشی های مسجد شاه خریدم، معلم از ما خواسته بود اگر ۵۰ درصد گلستان را حفظ کیم نمره ۱۵ خواهیم گرفت.علاقه ای که به استادم داشتم هر طوری بود بیش از ۵۰ درصد گلستان را حفظ شدم ، معلمم گفت با این که قول نمره ۱۵ داده ام، حیفم می آید ۱۷ ندهم، و از استاد در آن زمان ۱۷ گرفتم. از همان جوانی شخصیتش آن چنان متجلی شد که فرهیختگی در سکناتش هویدا گردید. او هم می نویسد و هم شعر کهنه و نیمایی می سراید. مدتی که رحل اقامت در شهر ری افکند و معلم دبیرستان های دخترانه و پسرانه آنجا گردید، دانش آموزانی از کلاس های او بر آمدند فرهیختگانی در ادبیات همچون شعر، قصه نویسی، موسیقی و نمایشنامه نویسی گشتند. چون به نوع صحیح تربیت و تعلیم در آموزش و پرورش نظر داشت و در زادامه مطلب

کتابخانهتـاریخچـه تشکیـل مجمـوعه کتابخانه بـه آغاز دهـه 1240 بـازمی گردد. 12 سال پس از تاسیس مدرسه دارالفنون در تهران در سال 1243 کتابخانه کوچکی در آن مدرسه تشکیل شد که بعدها هسته اولیه مجموعه کتابخانه ملّی ایـران به حساب آمد.در سال 1316 انجمن معارف، کتابخانه ملی معارف را با مجموعهای که با کوشش فراوان گردآوری کرده بود، در جنب مدرسه دارالفنون، تأسیس کرد.واژه ملّی بـه کـار رفتـه، به این معنی بـود کـه این کتابخانه هیچ گونه وابستگی به دولت ندارد. از این رو، نباید کتابخانه ملی معارف را سلف کتابخانه ملـی ایـران دانست.در اواخر سال 1313 مهدی بیانی کـه به ریاست کتابخانه عمومی معارف منصوب شـده بـود، تأسیس کتابخانه ملّی ایران را بـه علی اصغر حکمت، وزیـر معـارف، پیشنهاد کرد وموافقت وی را جلب کرد.در قسمت شمالی ساختمان موزه ایران باستان (میدان مشق، نبش خیابان امامخمینی و سیتیر کنونی) قطعه زمینی وجود داشت به مساحت حدود 3500 متر مربع که در سال 1315علی اصغر حکمت از رضا شاه اجازه خـواسـت تا در این زمین کتابخانهای تخصصی برای موزه ایران باستان ساخته شود و به نام ابوالقاسم فردوسی، کتابخانه فردوسی نام گذاری شود.با درخواست حکمت موافقت شد و از آندره گدار، باستانشناس و معمار فرانسوی، کـه نقشـه موزه ایران باستان را تهیه کرده بود خواسته شد تا نقشهای برای کتابخانه ارائـه دهد تا سبک دو ساختمان بسیار به هم شبیه شـود.در خرداد 1316مجموعاً 13712 نسخـه چاپی و خطی – در چند نوبـت – بـه کتابخانه تحویل داده شد. مجمـوعـه دیگـری کـه در زمـان افتتـاح بـه کتـابخـانـه ملـی منتقـل شد، حدود 5000 جلد کتاب به زبانهای روسی، فـرانسـوی و آلمانی متعلق به کتابخانه بانک استقراضی شوروی بود. پس از انقـلاب اُکتبـر 1917 کتابادامه مطلب

نثر همینگوی را می توان در میان پراحساس ترین و لطیف ترین متون ادبی در نظر گرفت که با قدرتی کم نظیر، مخاطب را کاملاً به دنیا و حال و هوای شخصیت های داستان هایش منتقل می کند.زندگی و شخصیت مردی که با نام «پاپا همینگوی» شناخته می شود، حتی از برخی از آثار این نویسنده نیز شهرت بیشتری دارد. ارنست همینگوی، عاشق گاوبازی، شکار و ماهیگیری بود. جنگ و مرگ در زندگی و ذهن او همیشه حاضر بودند چرا که این نویسنده در خلال جنگ جهانی اول در ارتش ایتالیا خدمت کرد، خبرهای جنگ داخلی اسپانیا را پوشش می داد و در زمان جنگ جهانی دوم، با قایق های نازی در دریای کارائیب منازعاتی داشت. او به همراه نویسندگان بزرگی چون اسکات فیتزجرالد، جیمز جویس، گرترود استاین، ازرا پوند و مورلی کالاگان، در دهه ی 1920 میلادی جزو گروه نویسندگان افسانه ای حاضر در پاریس بود. همینگوی چهار بار ازدواج کرد و زمانی که وضعیت سلامتی اش رو به وخامت گذاشت، با شلیک یکی از تفنگ های محبوبش خودکشی کرد. بسیاری از منتقدین، سبک نگارش همینگوی را ساده و سنجیده تلقی می کنند. او با به کارگیری جملاتی بریده بریده، دیالوگ هایی منقطع و کاراکترهایی پر طاقت و به اصطلاح پوست کلفت، داستان هایی آن چنان به یاد ماندنی خلق می کرد که انگار هر کلمه از آن ها، بر روی سنگی سخت حک شده است. با این حال، نثر همینگوی را می توان در میان پراحساس ترین و لطیف ترین متون ادبی در نظر گرفت که با قدرتی کم نظیر، مخاطب را کاملاً به دنیا و حال و هوای شخصیت های داستان هایش منتقل می کند. بسیاری از نویسندگان تلاش کرده اند تا از این سبک به ظاهر ساده و بی تکلف همینگوی تقلید کنند اما پس از عدم موفقیتی که نصیبشان شده، دریافته اند که خلق توهم سادگی چقدر می تواند سخت و پیچیده باشد.ارنست همینادامه مطلب

سلام بر روستامان، ، سلام بر آقا رضاقلی غفاری مرد صفا و ادب و سلام بر فرزندانشدنیای ما همچون قطاری است که همچنان در حرکت است، در هر ایستگاهی کسانی از آن پیاده شده، آن را ترک می کنند و کسان جدیدی هم به آن می پیوندند و مسافرش می گردند. در این آمد و رفتن هاست که دنیای ما شکل می گیرد، خاطره ها از آن باقی می ماند، خوبی ها و بدیها ست که در ذهن ها جاودانه می گردد. سال ۱۳۵۰ است، آخرهای تابستان است، هوا کم کم رو به سردی می رود، محصولات کشاورزی بیشتر از طریق جوان ها از صحرا و باغات جمعاوری شده به انبارها و کندو سیلوهای خانه ها جهت استفاده در طول سال دِپو می شود.عصر ها که جوانان از کار و تلاش روزانه دست می کشیدند، درخانه ها دور هم جمع می شوند، جوان های قلعه بالا باهم و قلعه پایین هم در کنار هم، همه می خندند، از ته دل شادمانه می خندند، آنان نه غصه ای دارند و نه مشکلی که عیششان را بهم زده باشد.خاطره ای دارم: در بعضی خانه ها چاله هایی ساخته شده بود که برای تهیه بلغور بکار می رفت، آن چاله هارا (چاله بلغور کوبی) می نامیدند، عجب مراسم زیبایی بود، کوبیدن گندم برای سوا شدن پوستش(سبوس) از مغز آن یا فراهم کردن بلغور از سوا کردن پوست جو، در آن چاله ها  به کوبیدن محکم و سنگین نیاز بود، کوبیدن درآن  چاله ها هم، از عهده هر کس بر نمی آمد، بایستی زور فراوان داشتی و بازوی ستبر، چندی از جوان های مستعد و آماده این کار در قلعه پایین، آقا نظامعلی بود، آقا اصغر بود، آقا رضاقلی بود،  و آقا براتعلی.  براتعلی ارجمند یادگار آن دوران است که خوشبختانه در قید حیات است و در زمان رفتن به نوبران بیشتر  او را می بینی که در کنار منزلش نشسته و  گذشته اش را سیر می نماید، مابقی عزیزان همه ادامه مطلب